عارفانه

چنين گفت زرتشت........عاشق عاشق شدن باش و دوست داشتن را دوست بدار از تنفر متنفر باش به مهرباني مهر بورز با آشتي آشتي كن و از جدايي جدا باش........

.. زندگي را از طبيعت بياموزيم ، چون بيد متواضع باشيم ، چون سرو ، راست قامت‌‌، مثل صنوبر، صبور، مثل بلوط مقاوم، مثل رود روان، مثل خورشيد با سخاوت و مثل ابر با كرامت باشيم

هميشه براي كسي بخند كه ميدوني به خاطر تو شاد ميشه... واسه كسي گريه كن كه ميدوني وقتي غصه داري و اشك ميريزي برات اشك مي ريزه... براي كسي غمگين باش كه در غمت شريكه... عاشق كسي باش كه دوستت بداره!

زماني كه مرا به دنيا آوردند مي گفتند همه را دوست بدار اكنون كه ديوانه وار دوستش دارم مي گويند فراموشش كن

بی من اگر آرامی ، من نمی خواهم کنارم باشی
با شکست قلبم تو اگر پیروزی، آرزوی دل من نیز کامیابی توست
من تنها به تو می اندیم که مبادا خاری به دلت ریش آرد

حقیقت انسان به آنچه اظهار می کند نیست..بلکه حقیقت او نهفته در آن چیزی است که از اظهار آن عاجز است. بنابراین اگر خواستی او را بشناسی نه به گفته هایش ، بلکه به ناگفته هایش گوش کن

اگر می خواهید حقیقتی را خراب کنید ، خوب به آن حمله نکنید، بد از آن دفاع کنید.( شریعتی )

سرمایه های ماورایی هر دلی ، حرفهایی است که ان دل برای نگفتن دارد.( شریعتی )

همیشه شعله های بزرگ ناشی از جرقه های کوچک است.( دانته )

مرد بزرگ کسی است که در سینه قلبی کودکانه داشته باشد.( منسیوس )